Ananassen groeien toch aan bomen?!

Hi friends!

Serieus! wat een beroerd rot land heb ik een middagje gedacht...Gerdien gaat haar verlengde en definitieve verblijfsvisum ophalen maar die luie omslachtige ambtenaren hebben mij niet verteld dat ik ook mijn geboorte akte in moest leveren bij het ophalen. Ik ben hier in korte tijd al heel goed geworden in het ompraten van mensen die niet met mijn plan mee willen werken, maar deze keer is het me toch echt niet gelukt. Ik had echt mijn kookpunt bereikt en kon niet meer aardig doen tegen het meneertje dat achter het fragiele op in-stortend loketje stond. Ik heb me zo veel mogelijk proberen in te leven. Maar iemand die niet snapt dat ik speciaal een 4 uur durende taxi rit bestel om mijn visum in de hoofdstad op te halen, krijgt van mij geen genade. Ik werd vooral boos omdat ik wist dat er ook mensen zijn die zonder hun geboorte akte hun visum kunnen ophalen... A fijn, goed ik offer mijn vrije dag nog wel een keer op om naar de stad te gaan. Ach en als ik er dan toch ben, dan maak ik er wel tof weekendje van met Mirjam.

Een dag later brengt een roze kleurend busje brengt mij naar het mooiste stukje van Suriname. Een eiland gelegen in het Brokopondo stuwmeer is vannacht onze slaapplaats. Ik kan kiezen tussen een hangmatten en een doorgezakt bed, ik kies uiteindelijk voor het bed omdat ik dan verzekerd ben van een klamboe die mij beschermt voor de vele muskieten. Inmiddels lijk ik al op een kind met waterpokken, dus de klamboe zal me goed doen. Voor het slapen gaan word er een groot kampvuur gebouwd op het strandje aan het meer, de 7 daagde trip door midden Suriname is begonnen! Rust, ruimte en stilte heerst er. Iets waar een mens af en toe echt naar kan verlangen. Even weg van de drukte, even een besef dat het ook anders kan. Het eerste eiland waar we overnachten voelt als een zowaar vakantie eiland. De volgende dag varen we over de Suriname rivier. Er word geroepen dat ik mijn camera in mijn tas moet houden want de vrouwen die de was doen in de rivier met ontblote bovenlichamen wensen niet op de foto te komen. Er wonen in dit gebied veel rasechte Surinaamse bosnegers( Marrons) onwerkelijk om te zien hoor.

Ik stop wat koekjes, drinken en mijn camera in mijn tas genoeg om een bezoekje te brengen aan een marron dorp. Aangekomen bij het dorp heb ik er spijt van dat ik niet mijn hele tas vol koekjes had gepropt. Er rennen groepjes kindjes met dikke rijst buikjes op me af en ze beginnen aan het ritsje van mijn broek te friemelen. Er steekt een leeg plastic zakje uit maar ik heb al snel door dat er word gezocht naar eten. Een stel bruine oogjes kijken me aan en de koekjes die ik mee had zitten nu in de buikjes van de kindjes die me maar handjes blijven geven. Aandoenlijk om te zien maar ook heel onwerkelijk. Het besef van wat ik gezien had kwam pas later. ik maar zuchten en steunen dat mijn tas zo zwaar was toen we een uur moesten lopen om bij het dorp te komen. Had ik die tas maar volgepropt met koek! Een bijzondere ervaring! De rest van de dag kom ik bij in de soula`s(stroomversnellingen) van de rivier waar we vannacht aan slapen, een heerlijk ontspannend moment. De libellen en vlinders komen me af en toe groeten me, de zon lacht me de hele middag toe. Een oerknal kan dit toch zeker allemaal niet gemaakt hebben!?!

Deel 2
Het busje in mijn lievelingskleur….heeft mij dit keer naar de Commewijnerivier gereden. In het busje draaide Caribische muziek wat me heeft opgeladen voor het 2e deel van de trip.
Surinaamse Sranag Togo zinnen klinken van de achterkant van de boot naar de voorkant, ik versta er weinig van maar ik kan er uit halen dat we onze handen en voeten binnen boort moeten houden. Voor op de boot zit een gespierde zwarte man die op de uitkijk staat, hij wijst de zwarte schipper met rasta haar tot aan zijn enkels, de goede kant op om te voorkomen dat we op een zandbank of op rotsen terecht komen. Af en toe heb ik ook inderdaad het gevoel alsof ik in de Titanic zit. Niets is minder waar , ik zit in een uitgeholde boomstam en ben op weg naar de Voltzberg. Het belooft een lange reis te worden. Het zien van de zandbanken betekend het zien van de bodem van de rivier. Een kenmerk van de droge tijd. Grote zwarte rotsen steken uit het water en het lijkt net of ik aan het opkruisen ben met de zeilboot. Als ik om me heen kijk weet ik dat dat niet zo is. De waterkant bestaat uit torenhoge groene bomen en het geluid van tropische vogels weerkaatst tussen de bomen, geweldig! Een hard geluid trekt mijn aandacht, als ik omhoog kijk zie ik 2 grote papegaaien in regenboog kleuren boven mij langs vliegen die ons verassen met luid gezang. De bootsmannen schreeuwen iets tegen elkaar maar het is al te laat de boot komt snel tot stilstand en we liggen muurvast op een zandbank. Een paar seconden later sta ik met mijn blote voeten in warm rivier water. Als ik naar beneden kijk zie ik dat de visjes van mijn tenen een ware attractie maken. Na wat geduw en getrek staan we aan de andere kant van de rivier waar het dieper is en kan de reis vervolgd worden. Ik zit lekker onderuitgezakt in de boot en geniet van de felle zon die mij inmiddels al lekker bruin heeft gekleurd. Ik vraag aan Mirjam of ze het naar haar zin heeft en alleen haar gezichtsuitdrukking zegt genoeg, 100% genieten dit! We varen nog steeds, dit keer half onder de struiken en de bomen. Een oplettende mede reiziger ziet opeens een grote kaaiman op het zand zitten, als ik me omdraai kan ik nog net een glimp opvangen van zijn grote bek en glimmende ogen, zijn staart zwiept door het water en weg is hij Ook dat zwemt in de rivier waar wij al ontelbare keren in hebben gestaan om de boot te duwen, toch wel een beetje eng hoor. Het volgende moment kapseist de boot Bijna omdat we een rots zijn opgevaren, er zit weer niks anders op dan uit te stappen. Dit keer met nog meer schrik in mijn benen want er zijn ook al wat pijlstaart roggen gespot, 1 prik met die staart en je kan het vergeten. Het minst gevaarlijke wat ion de rivier rond zwemt ben ik zelfs nog vergeten: de piranha's. Om bij de Voltzberg te komen zal ik toch wat over moeten hebben, maar ik stap vanaf nu alleen nog maar uit als het echt nodig is. We zijn aangekomen op het eiland waar we gaan over nachten, ik slaap al vroeg en ben ook weer vroeg wakker. Er staat een pittige reis op me te wachten. Een wandel tocht van 3 uur door de dichtbegroeide jungle brengt ons aan de voet van de berg. Ik sta nog niet eens boven maar heb nu al genoten van de klimtocht. Onderweg in de jungle werden we aangemoedigd door apen die hoog in de bomen slingerden. Prachtige bloemen en planten ben ik gepasseerd en ik ben weer een stuk wijzer geworden van de natuur. De gids wijst naar de grond en zegt dat er ananassen groeien, ik kijk hem verbaast aan met de mededeling: Die groeien toch aan bomen!? Ik kijk naar beneden en zie tot mijn grote verbazing een mini ananasje op een struikje groeien. In mijn gedachten bedank ik mijn kleuterjuf die me ooit een keer een werkje heeft laten maken waarbij ananassen in de boom groeien, #fail! Met 4 liter water op mijn rug en een zakje pepernoten in mijn voorvakje kom ik aan bij de voet van de berg. Het leukste en zwaarste moet nog komen...ik kan mijn T-shirt met lange mouwen inmiddels uitwringen, en de lange broek die ik moest dragen om te voorkomen dat ik word gebeten door de slagen zweet ook mijn lijf af. Na een avontuurlijke klim bereik ik uitgeput de top van de berg. Alles word goedgemaakt als ik het adembenemende uitzicht zie. Het is 40 graden maar toch gaat er even een koude stroom door me heen, een uitzicht zoals ik die nog nooit gezien heb. De zwarte rotsen maken het ons te warm en iets langer dan een half uur heb ik kunnen genieten van geweldig uitzicht! Een berg beklimmen is leuk maar je moet ook weer terug, na een tocht van 3 uur komen we weer aan bij het water en lopen we met kleding en al de stoom versnellingen in. Tijdens de wandeltocht heb ik al mogen genieten van slingerende apen, maar de apen bij onze slaaplocatie zijn zo gewent aan de mensen dat ze banaantjes uit je hand eten. Ik was al blij dat ik in mijn kinderjaren een aap zag in de Apenheul, maar ik had van mijn leven niet gedacht dat er wilde apen in het midden van Suriname uit mijn hand zouden eten!
Om mijzelf af te koelen neem ik een douche die bestaat rivier water. De avond valt en het is tijd om de piranha's een wakker te maken met stukken rauwe kip. Een hengel, een haak en bebloed aas zorgt ervoor dat we binnen 15 minuten een piranha het water uit hengelen. Ze hebben echt scherpe tanden! Het kampvuur brand al en een uurtje later zit op een houten bankje `s avonds laat te genieten van gebakken piranha. Erg lekker en zeker een aanrader!
Na deze week ben ik overal heel makkelijk in geworden. Plassen in de bosjes, douchen in de rivier, het leven zonder stroom en leiding water. Zelfs het leven zonder telefoon bevalt me prima! Nee niet omdat ik geen bereik heb maar omdat ik hem ben verloren, en dat kan er maar 1 overkomen....gelukkig heb ik kort voordat ik mijn telefoon (waarschijnlijk in de taxi) verloren heb, nog de verjaardagswensen aan mijn mams kunnen overbrengen, leuk om je moeder zo te verassen! 1 ding wat ik wel mis is de verjaardags gezelligheid. 1 ding wat ik totaal niet gemist heb is de Sinterklaas stress en de belachelijke reclames op tv van baby Born en racebanen.

Dit verhaal is nog maar een hele kleine samenvatting van een week vol bijzondere belevenissen. Er is nog veel meer om te vertellen maar om toch een beetje een beeld te krijgen bij mijn reis door Suriname is het leuk om de foto's hier onder te bekijken met bijschrift.
Maandag is het weer tijd om te werken, ik help volgende week mee op de spoedeisende hulp en ga meehelpen op de nier dialyse afdeling. Mirjam is zoals jullie al konden lezen veilig aangekomen, en is binnen een week al snel ingeburgerd in Suriname. En als je hier `s avonds over straat fietst zijn veel huizen en winkels al helemaal in de kerst stemming. Ze proberen het allemaal zo veel mogelijk op een winterstemming te laten lijken in de etalages, maar als ik er langs fiets in mijn bezwete T-shirt en korte broek en ik zie die gekleurde kerstlichtjes hangen dan krijg ik nog niet echt een kerst gevoel.
Ik kijk nog even naar de heldere sterren hemel en geef een knipoog aan de (bijna) volle maan en ga slapen, tot de volgende keer!

Liefs Gerdien